Porównanie sufitów pod względem izolacyjności akustycznej

Izolacyjność akustyczna sąsiadujących pomieszczeń

Wartość współczynnika izolacyjności akustycznej wzdłużnej Dn,f,w mierzona w warunkach laboratoryjnych dotyczy izolacji podłużnych fal dźwiękowych, którą zapewnia (wyłącznie) sufit dzielący dwa pomieszczenia (tj. izolacyjności akustycznej sąsiadujących pomieszczeń). Podobnie jak w przypadku chłonności akustycznej, jej pomiar dokonywany jest w paśmie częstotliwości trzeciej oktawy i agregowany do postaci jednej liczby w drodze porównania z krzywą odniesienia.

Z uwagi na przyjęcie nowej standardowej metody pomiarów zgodnej z normą PN-EN ISO 10848-2:2007 (poprzednia – PN-EN 20140-9: 1998) izolacyjność akustyczna sąsiadujących pomieszczeń jest obecnie wyrażana wartością Dn,f,w uznawaną za równoważnik poprzednio stosowanej wartości Dn,c,w.

Wartość Dn,f,w jest stosowana przez specjalistów od akustyki do wyznaczania całkowitej izolacyjności akustycznej DnT,w (R’w, DnT,A) sąsiadujących pomieszczeń. Im wartość Dn,f,w jest wyższa, tym lepsza jest izolacja akustyczna sąsiadujących pomieszczeń.

Należy zauważyć, iż pochłanianie dźwięku praktycznie obniża poziom ciśnienia akustycznego w pomieszczeniu. Zastosowanie dźwiękochłonnego sufitu w pomieszczeniu, w którym znajduje się źródło dźwięku, powoduje obniżenie ciśnienia akustycznego. Tym samym mniejsze natężenie dźwięku w omieszczeniu, w którym jest on emitowany, pociąga za sobą przeniesienie słabszej fali dźwiękowej do pomieszczenia, w którym jest odbierany. Na skutek zastosowania dźwiękochłonnego sufitu w pomieszczeniu źródłowym, natężenie dźwięku przenoszonego do pomieszczenia odbierającego staje się jeszcze mniejsze. Efekt ten nie jest odzwierciedlany przez wartości Dn,f,w mierzone w warunkach laboratoryjnych.

Innymi słowy, zastosowanie dwóch sufitów charakteryzujących się tym samym parametrem Dn,f,w, a jednocześnie różnymi wskaźnikami pochłaniania dźwięku, tj. αw = 0,10 i αw = 0,90, powoduje w praktyce zróżnicowanie subiektywnego postrzegania skuteczności izolacji akustycznej. Sufit o najwyższym wskaźniku stanowi w rzeczywistości lepszą izolację akustyczną (zob. poniższy rysunek). Wpływ chłonności akustycznej na wynikowy poziom ciśnienia akustycznego można wyznaczyć metodą matematyczną. Został on sprawdzony w drodze testów empirycznych.

W przypadku pomieszczeń, których ściany działowe nie dochodzą do betonowej powierzchni sufitu, lecz do poziomu sufitu podwieszanego, można jeszcze bardziej poprawić izolację akustyczną sąsiadujących pomieszczeń poprzez umieszczenie w plenum dodatkowego materiału dźwiękochłonnego lub zamontowanie barier dźwiękoszczelnych. Bariery te, wytwarzane na bazie skalnej wełny mineralnej, umieszczane są nad ścianami działowymi. Obecność w pomieszczeniu opraw oświetleniowych i innych instalacji typu otwartego powoduje „wypływanie” dźwięku na zewnątrz. Kołpakowe tłumiki hałasu, umieszczone ponad tymi oprawami, pochłaniają emitowany dźwięk, poprawiając tym samym izolację akustyczną pomieszczenia.

Dlatego też, połączenie efektów pochłaniania i izolacji dźwięków, może zapewnić spełnienie wszelkich wymagań związanych z akustyką pomieszczeń.

Przy tej samej wartości Dn,f,w (równej w danym wypadku 44 dB) sufit o wysokiej chłonności akustycznej
zapewnia niższe ciśnienie akustyczne niż sufit o niskiej chłonności akustycznej.