Czas pogłosu

Najważniejszym czynnikiem uwzględnianym w treści wszystkich przepisów jest czas pogłosu. Jest on określany długością trwania pogłosu (w sekundach) przy spadku poziomu ciśnienia akustycznego o 60 dB
od chwili zakończenia emisji dźwięku przez jego źródło. W większości przypadków obowiązuje zasada: im krótszy czas pogłosu, tym większy komfort akustyczny pomieszczenia. Mowa jest najlepiej zrozumiała przy braku echa.

Zasada ta nie obowiązuje jednak w każdym przypadku. W szczególnych okolicznościach, np. podczas koncertów lub w salach konferencyjnych, dłuższy czas pogłosu może zapewniać bardziej komfortowy odbiór dźwięku. W pomieszczeniach tych czas pogłosu nie może być ani zbyt długi, ani zbyt krótki. Jeśli np. w sali wykładowej czas pogłosu jest zbyt długi, sylaby słów nakładają się na siebie i słychać niewyraźnie, jeśli czas pogłosu jest zbyt krótki, dźwięk jest „głuchy” i głos może nie docierać do wszystkich miejsc pomieszczenia.

Większość organów prawodawczych i stowarzyszeń ekspertów definiuje maksymalnie dopuszczalne wartości czasu pogłosu dla różnych typów pomieszczeń budowanych w rozmaitych sektorach budownictwa. Panuje ogólna zgoda co do tego, że dopuszczalny czas pogłosu znajduje się w zakresie od 0,1 do 1,0 sekundy, zaś optymalna wartość tego parametru mieści się w zakresie od 0,4 do 0,6 s. Czas pogłosu zależy od wielkości i kształtu przestrzeni, liczby i jakości powierzchni dźwiękochłonnych oraz ich umiejscowienia w danej przestrzeni.