Izolacja akustyczna

Całkowita dźwiękoizolacyjność sąsiadujących przestrzeni, wyrażona wartościami DnT,w, R’w lub DnT,A określa zdolność całej konstrukcji, np. ściany działowej wraz z sufitem i podłogą oraz łączącymi je elementami, do blokowania mowy, muzyki lub innych dźwięków przenoszonych przez powietrze i elementy budowlane. Wartości tych parametrów podawane są w dB, przy czym im wyższa jest wartość, tym lepszy efekt. W myśl niektórych przepisów minimalny poziom dźwiękoizolacyjności pomieszczeń biurowych wynosi 35 – 45 dB, zaś apartamentów oraz pomieszczeń mieszkalnych mieści się w zakresie 50 – 60 dB.

Głównymi właściwościami materiału dźwiękoizolacyjnego są: jego masa, szczelność i zdolność pochłaniania dźwięku.

Izolacyjność akustyczna dźwięków uderzeniowych pomiędzy dwoma piętrami wyraża się w zdolności konstrukcji do izolowania dźwięków generowanych przez uderzenia, np. odgłos kroków, trzaskanie drzwi. Charakteryzowana jest przez poziom ciśnienia dźwięku uderzeniowego L’nTw, zaś wyrażana jest w dB. Wartość ta jest wprost proporcjonalna do poziomu ciśnienia akustycznego, przy czym im jest ona niższa, tym lepsza jest izolacyjność akustyczna dźwięków uderzeniowych. W myśl niektórych przepisów maksymalny poziom L’nTw w salach szkolnych i biurach powinien wynosić 60 dB.